
Dertig
jaar geleden kocht
ik mijn eerste Siamees.
Ik
was altijd vreselijk verliefd op het Siamees ras vanwege het mensgerichte karakter
en de helblauwe ogen. Helaas
was een van mijn kinderen allergisch voor van alles en nog wat - onder
andere ook voor Siamees
- dus (na enige twijfel) hebben wij toen toch
maar besloten het kind te
houden.

Nu
zij allen uit huis zijn, hebben wij enkele jaren terug onze kans gegrepen en
hebben alsnog een Siamees gekocht en toen nog een, omdat zij zo slecht
alleen kunnen zijn, en nog een omdat ze zooooo lief en mooi was en toen
wilden wij een keer een
nestje, gewoon om het eens mee te maken enz. enz. Inmiddels
zijn wij enkele jaren verder en zijn we er achter gekomen, dat het
fokken van Siamees
niet iets is wat je zo maar even doet.

Het
is in het belang van
iedereen, met name van de Siamees, dat een Siamees
fokker zich verdiept in stambomen, genetica, recessieve en dominante
vererving en wat al niet meer.Op
shows zijn wij nooit, niet omdat onze
Siamees katten niet goed genoeg zouden zijn,
maar ik ben gewoon te lui om met mijn Siamees
over 's Heren wegen te gaan op
de vroege zondag.

Daarbij
is onze Siamees
kater wagenziek en mijn Siamees
poezen vinden het stukje naar de dierenarts
al een verschrikking, dus wij blijven lekker
thuis.Het
hebben van Siamees kittens
is voor ons iedere keer weer een feest en dat geldt ook voor de mensen
die je leert kennen, die Siamees kittens van je kopen, na jaren nog steeds contact
houden en zelfs vrienden worden. Leuk hoor.

Wij
zijn ons ervan bewust dat de meeste mensen niet zijn geïnfecteerd door dit
zo heerlijke Siamees
virus en ons weleens vreemd aankijken. Van: 'Hoeveel Siamees
hebben jullie?'Maar
wij zijn gelukkig allang de leeftijd gepasseerd om ons hier ook maar iets
van aan te trekken.

It's
my life and I like it this way 
en
ik hoop op nog vele heerlijke jaren met mijn beestjes.