Dertig jaar geleden kocht ik mijn eerste Siamees.

Ik was altijd vreselijk verliefd op het Siamees ras vanwege het mensgerichte karakter en de helblauwe ogen. Helaas was een van mijn kinderen allergisch voor van alles en nog wat - onder andere ook voor Siamees - dus (na enige twijfel) hebben wij toen toch maar besloten het kind te houden.

   Nu zij allen uit huis zijn, hebben wij enkele jaren terug onze kans gegrepen en hebben alsnog een Siamees gekocht en toen nog een, omdat zij zo slecht alleen kunnen zijn, en nog een omdat ze zooooo lief en mooi was en toen wilden wij een keer een nestje, gewoon om het eens mee te maken enz. enz. Inmiddels zijn wij enkele jaren verder en zijn we er achter gekomen, dat het fokken van Siamees niet iets is wat je zo maar even doet.

    Het is in het belang van iedereen, met name van de Siamees, dat een Siamees fokker zich verdiept in stambomen, genetica, recessieve en dominante vererving en wat al niet meer.Op shows zijn wij nooit, niet omdat onze Siamees katten niet goed genoeg zouden zijn, maar ik ben gewoon te lui om met mijn Siamees over 's Heren wegen te gaan op de vroege zondag.

   Daarbij is onze Siamees kater wagenziek en mijn Siamees poezen vinden het stukje naar de dierenarts al een verschrikking, dus wij blijven lekker thuis.Het hebben van Siamees kittens is voor ons iedere keer weer een feest en dat geldt ook voor de mensen die je leert kennen, die Siamees kittens van je kopen, na jaren nog steeds contact houden en zelfs vrienden worden. Leuk hoor.

  Wij zijn ons ervan bewust dat de meeste mensen niet zijn geïnfecteerd door dit zo heerlijke Siamees virus en ons weleens vreemd aankijken. Van: 'Hoeveel Siamees hebben jullie?'Maar wij zijn gelukkig allang de leeftijd gepasseerd om ons hier ook maar iets van aan te trekken. 

     It's my life and I like it this way  

en ik hoop op nog vele heerlijke jaren met mijn beestjes.